Roczny challenge 1

Dzień dobry, cześć i czołem!

Wczorajsza bezsenna noc nakłoniła mnie do rozmyślań nad tym, co chciałabym pokazywać na blogu. Po tysiącu naprawdę głupich pomysłach wpadłam na "Roczny challenge". Pewnie teraz zastanawiacie się, jak to ma zadziałać. Już tłumaczę. Codziennie, przez 356 dni (czyli dokładnie do 10 lutego 2014 roku) napiszę jeden post o tym  co mnie interesuje, inspiruje, co lubię, co mnie kręci, a co odrzuca, dorzucając do tego trochę moich prywatnych zdjęć (oczywiście, made by XPERIA MINI;-)). Będzie to trudne zważając na mój męczący rytm dnia, o którym było wczoraj, ale dam radę! A Ty, drogi Czytelniku, o czym chciałbyś przeczytać? Co Cię zainteresuje? 

ROCZNY CHALLENGE DZIEŃ 1

"Ja i Muzyka"

W moim domu od zawsze stało pianino. Mama Dorota mając szesnaście lat grała po osiem godzin dziennie, ale mnie jakoś nigdy nie ciągnęło do instrumentów. Może to dlatego, że fortepian ma za dużo klawiszy, a gitara jakoś mnie nie lubiła a skrzypce przede mną uciekały? Daję słowo, nagle dostawały nóg i uciekały zanim zdążyłam dotknąć strun.
Kiedyś, jeszcze w zamierzchłych czasach gimnazjum chodziłam  do szkoły muzycznej. Zadacie sobie pytanie,  co JA tam robiłam. Odpowiedź jest prosta. Ciągnęło mnie do mikrofonu. Jeździłam na lekcje praktycznie codziennie, ale to nie było to coś. Pieśni religijne nie są dla mnie, nie miałam możliwości poszaleć, pokrzyczeć i w ogóle panowała drętwa atmosfera. Któregoś dnia mój nauczyciel śpiewu spytał: "Serio uważasz, że to miejsce dla ciebie?". Wtedy uważałam to za głos z nieba, który mówił, że zostanę wokalistką rockową, ale teraz myślę, że po prostu chciał się mnie pozbyć.
Ale żeby moja historia tutaj się nie skończyła wkracza mój najlepszy przyjaciel, z rozwianym włosem i uśmiechem na twarzy. Ma propozycję. I tak od słowa do słowa... założyliśmy nasz pierwszy i jedyny wspólny zespół rockowy! To była dopiero miazga. Piątka dzieciaków (swoją drogą, każdy z nas przeżył swoistą rewolucję) zabrała się za instrumenty i grała. Dla zabawy, bo przecież było tak przyjemnie, gdy byliśmy razem.
Potem coś zaczęło się psuć, może z powodu mojej przeprowadzki, a może dlatego, że każdy z nas chciał robić inną muzykę. Rozeszliśmy, każdy z nas poszedł do innego liceum, zapomnieliśmy o sobie. Tylko został taki żal, że mogliśmy zachować się inaczej.
Jesteśmy w katolickim liceum. Jestem przerażona, bo to moje pierwsze dni, staram się nikogo nie potrącić, ani się nie przewrócić. Zaczepia mnie jakiś chłopak z długimi włosami w glanach. Pomyślicie sobie, że to on został moim chłopakiem... proszę Was! To Janek. Właśnie on poznał mnie ze szkolnym zespołem metalowym. Jak na razie mamy się dobrze chociaż... strasznie żremy się o repertuar! 
Kiedyś wolałam gitarzystów... teraz kocham Perkusistę! 

A jakie są Twoje przygody z muzyką? 
Pozdrawiam serdecznie,
umarlymetal