Życiowy post 1

To pierwszy post, więc kilka słów o mnie. Mam szesnaście, prawie, siedemnaście lat i chodzę do katolickiego liceum. Może to trochę dziwne, że ktoś, kto jest trochę zbuntowany odnajduje się w takim miejscu. Lubię słuchać punkowej muzy, bawić się trochę moimi włosami, teraz są dziwnie śliwkowe. 

Nie jestem technofreakiem, a moje kontakty z komputerem ograniczam do wejścia na facebooka i wygooglowaniu kilkunastu informacji potrzebnych mi do szkoły.
Kręci mnie muzyka, sztuka, literatura. Jestem raczej autsajderem.
To nie kolejny blog o modzie, technologii, najnowszych komercyjnych trendach tylko o życiu. Może nie o gotowaniu, albo miejscach, w których warto bywać, ale może być ciekawie. Chcę się skupić bardziej na tym, co mam do powiedzenia (o ile coś mam), co sobą reprezentuję, co mnie kręci, dzięki czemu się uśmiecham. Na moim życiu. 


Mój dzień wygląda mniej więcej tak: wstaję dość wcześnie, żeby zdążyć na autobus, który zawiezie mnie do szkoły, czyli gdzieś około 5:30, idę do łazienki, na spacer z psem, biorę szybki kęs kanapki i wyruszam w drogę na przystanek. Miasto, tak wczesnym rankiem wygląda mega spokojnie, pomyśleć by można było, że wszyscy umarli. Chociaż... rano po rynku też kręcą się ludzie. Spotykam kumpelę i razem wsiadamy do busa.
Jadę pół godziny wysłuchując jej marudzenia, jakie to inne liceum jest złe, bo musiała się nauczyć na dwie kartkówki. Cóż, ja musiałam zrobić to samo, ale... na 8 kartkówek. Po chwili milknie i zaczyna słuchać jakiś wrzeszczących wokalistów.
Wkładam stare lenonki i wychodzę z busa, omijając wszystkich amatorów hiphopowej muzyki przedzieram się przez przystanek koło szkoły zawodowej i technikum. Idę do szkoły szybciej niż jest potrzeba, bo moje glany znowu mnie obtarły!
Szkoła. No właśnie, zastanawialiście się kiedyś, jak to jest w prywatnej szkole dla bogatych dzieciaków? Ja też i może ta ciekawość mnie tutaj przywiodła w zeszłym roku. Nie można powiedzieć, bo ponoć byliśmy najlepszą szkołą w województwie... Masa, masa nauki. Spędzam tam codziennie po osiem godzin, cały czas mając wrażenie, że jestem idiotą, a mam średnią koło cztery. Absurdalne sytuacje stały się dla mnie normą!
Kończę o piętnastej, koszmar, a najbliższy bus do domu jest o szesnastej. Co robię przez tę godzinę? Pół godziny spędzam z moim chłopakiem, później robię trochę lekcji i powoli turlam się na przystanek.
Znowu droga do domu, ale już bez marudzenia. Moje koleżanki są już dawno w domu!
Jem obiad, oczywiście odgrzany, bo domownicy zjedli już o piętnastej... biorę szybki prysznic i przebiegam się z psem na spacer. Mamy więc osiemnastą, a ja dopiero zaczynam robić lekcje, kiedy moi znajomi już dawno się nudzą. Zajmuje mi to dużo czasu, ale zawsze staram się kończyć o dwudziestej pierwszej, tak aby mieć godzinę przed snem dla siebie.
Mam tylko nadzieję, że kiedyś sobie odpocznę. 

Pozdrawiam Was, 

umarlymetal